نوستالوژی

سوم خرداد

عادت ندارم روزای تقویمو تبریک بگم...اما امروز استثناست..وقتی شعر " ممد نیبودی بیبینی " رو میشنوم ، دلم برای بچگیام تنگ میشه..برای اون روزای سخت و خوش خاطره...دیدین زمان که میگذره حتی بدترین خاطره ها هم کمرنگ میشن؟احساس میکنم حتی بمب و موشک و بی پدری و تق و لقیهای مدرسه و خونه بدوشی و نداری و ...هر سختی که بود، الان چقدر شیرین به نظر میرسه...دلم برای دهه اول سال شصت هجری شمسی تنگ شده! حتی برای زمانهاییکه برقا واسه موشک باران قطع میشد و ما از سر ناچاری میخیوابیدیم! قیافه محمد جهان آرا و شنیدن این شعر معروف( ممد نیبودی بیبینی)با اون صدای گرم خوانندش ، نوستالوژیک ترین مورد این روزاست.....فرض کنین خرمشهر فتح نمیشد..الان کجا بودیم و چیکار میکردیم؟فقط بی انصاف نباشین!

+ ; ٤:٤۳ ‎ب.ظ ; دوشنبه ۳ خرداد ۱۳۸٩
comment نظرات ()